LifeIn AnotherLand -ตอนที่ 3 จากคนขับรถเมล์ สู่วงการไอทีตำแหน่ง Network Engineer-

ข้อความเกริ่นนำ

**ผมมีชื่อว่า โอ ผมอาศัยอยู่รัฐวอชิงตัน พื้นเพเดิมเป็นคนจังหวัดนนทบุรี มีเรื่องราวมากมายได้ผ่านเข้ามาในชีวิต หากเก็บไว้ไม่เขียนออกมาก็น่าเสียดาย จึงอยากแบ่งปัน เรื่องราว ทั้ง สาระ และ ไร้สาระ โพสต์นี้เป็นการรวบรวมเรื่องราวหลักหลายตอนเข้าด้วยกัน และจะอัพเดตเรื่อยๆ (ต้นฉบับจาก Facebook: LifeIn AnotherLand
---------------------------

-ตอนที่ 3 จากคนขับรถเมล์ สู่วงการไอทีตำแหน่ง Network Engineer-

ขอบคุณทุกท่านนะครับ ที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของผม ความเดิมย่อจาก 2 ตอนที่แล้วนะครับ คือจบโทบริหารมาตอนเศรษฐกิจช่วง subprime หางานไม่ได้ก็มาทำงานเสิร์ฟร้านอาหารไทย  จากนั้นไปเสิร์ฟร้านอาหารฝรั่ง ต่อด้วยสมัครเป็นพนักงานขับรถเมล์ของ King County Metro ประกอบกับเรียนไอทีควบคู่ไปด้วย จบมาก็ได้งานเป็นช่างเทคนิคในตำแหน่ง Technical Support Representative Level 1 ที่บริษัท WatchGuard Technology เมื่อเริ่มงานสายไอทีก็ลาออกจากการขับรถเมล์ คงเหลือแต่งานเสิร์ฟร้านอาหารฝรั่งวันเสาร์อาทิตย์ และทำงานช่างเทคนิควันธรรมดาจันทร์ถึงศุกร์  ผมทำเป็นช่างเทคนิคราว 1 ปี 4 เดือนได้ คือกุมภาพันธ์ 2014 ถึง มิถุนายน 2015 จากนั้นมีโอกาสย้ายมาทำที่บริษัท f5 Network ในตำแหน่ง Network Support Engineer Level 2 ซึ่งต้องการประสบการณ์ 4-5ปี แต่มีโอกาสได้เข้าไปทำด้วยอายุการทำงานที่น้อยกว่ากำหนดมาก ก็ขอเริ่มเล่าและแชร์ประสบการณ์กันต่อเลยนะครับ เพื่อประโยชน์ที่ท่านผู้อ่านจะได้สาระและเรียนรู้นะครับ  เอ้า....มาต่อเลย

ผมเริ่มงานที่ f5 Network เดือน กรกฎาคม 2015 พอเข้าไปเจอผู้ร่วมงานเก่าๆที่ย้ายมาจาก WatchGuard Technology กันเพียบเลยครับ ไม่ต่ำกว่า 15 คน ถึงขนาดมีคำกล่าวเล่นๆในหมู่ engineer ด้วยกันว่าที่เก่าคือระดับโรงเรียนอนุบาลและประถมสำหรับฝึกฝีมือให้กล้าแกร่ง พอปีกกล้าขาแข็งแล้วก็มาเข้าระดับอุดมศึกษาที่นี่ ฟังๆดูแล้วก็สงสารที่เก่าเหมือนกันนะครับ พนักงานสมองไหลมากันที่นี่เยอะมาก ผมได้ข่าวว่าหลังจากที่ผมออกมาไม่นาน ที่เก่าปรับฐานเงินเดือนกันยกใหญ่เพราะกลัวพนักงานสมองไหลจะย้ายออกมาที่นี่กันอีก แต่ก็ยังมีมาเรื่อยๆครับ

ที่ f5 ผมได้ตกลงค่าแรงที่เรท $36.45 ต่อชั่วโมง คือจะบอกว่าแล้วแต่การตกลงกับทาง HR ว่าเรายอมรับที่เท่าไหร่ แต่ละคนได้ค่าตอบแทนสูงต่ำไม่เท่ากันแล้วแต่ตกลง โดยรวมก็ไม่น่าห่างกันมาก (เดานะครับ) ผมไม่ต่อรองและตกลงรับทันที ถือว่ามากกว่าที่เก่าพอสมควร ประสบการณ์แค่นี้ได้มาตำแหน่งนี้ก็ดีมากแล้ว อัตราจ้างนี้เมื่อปี 2015 เปรียบเทียบราคาสินค้าที่ซีแอตเทิลในช่วงนั้น ตอนนั้นก๋วยเตี๋ยวเฝอเวียดนามของโปรดของผมยังชามละ $7.95 ผัดไทก็แค่ $9 ถ้าอาหารแม็กซิกัน Taco ขายชิ้นละ $1.25 ส่วน Burrito ก็แท่งละ $7 ส่วนค่าอพาร์ตเมนต์ 1 ห้องนอน 300 กว่าสแควร์ฟุตก็ $1,000-1,200 ครับ   ในส่วนการทำงานเป็นแบบ non-exempt จึงมีค่าล่วงเวลา (OT) ให้ถ้าทำเกิน 8 ชั่วโมงในหนึ่งวัน ซึ่งถือว่าดีกว่าที่เก่าที่ไม่มีให้ในจุดนี้ครับ

นอกจากนี้สวัสดิการอื่นๆคร่าวๆคือบริษัทมีประกันสุขภาพ ตาและฟันฟรีให้กับเฉพาะตัวพนักงาน แต่ถ้าให้ครอบคลุมทั้งครอบครัวก็ต้องจ่ายเพิ่ม มีฟิตเนสให้ใช้ฟรี สามารถซื้อหุ้นบริษัทในราคาต่ำกว่าตลาดในแต่ละรอบ (จำไม่ได้รอบละ 6 เดือนหรือ ปีนึง)  ถ้าทำครบ 2 ปีก็จะมีหุ้นให้ฟรีส่วนหนึ่ง ครบ 5 ปีก็จะเพิ่มทบอีกส่วนหนึ่ง เพิ่มหุ้นให้เรื่อยๆตามจำนวนปีที่ทำงาน

ในส่วนการทำงานเนื่องจากเนื้องานมีความเครียดและรับผิดชอบสูง บริษัทไอทีส่วนใหญ่ก็มีส่วนสันทนาการในหลายรูปแบบเช่น มีบริการฟรีพวกเครื่องดื่มหลากหลาย ทั้งเครื่องทำกาแฟ Espresso และฟองนมทุกรูปแบบ น้ำอัดลม น้ำผลไม้ สารพัด ในแต่ละเดือนก็มีจ้างพนักงานบาริสต้านำเครื่องชงและอุปกรณ์ขึ้นมาชงบริการเครื่องดื่มกาแฟและชาให้ถึงชั้นที่ทำงาน ส่วนห้องสันทนาการก็มีทีวี มีเกมคอนโซลให้เล่น มีตู้อาเขตให้กด มีห้องเก็บเสียงเงียบให้เข้าไปตะโกนได้เต็มที่เวลาความเครียดขึ้นในระดับสุด (อ่านไปเรื่อยจะเข้าใจ) ส่วนวันศุกร์ตอนเย็นๆก็จะมีให้ดื่มเบียร์ไวน์กันอย่างไม่อั้น อาหารว่างให้ทานเต็มที่ ใครทำงานช่วงเย็นก็ดื่มเบียร์ไปด้วยทำงานไปด้วยได้ ในแต่ละเดือนก็มีการเลี้ยงอาหารที่ร้านอาหารใกล้ๆให้กับทีมengineer ด้วยกัน เรียกว่าเลี้ยงเอาใจพนักงานเต็มที่ครับ ถือว่าดีทีเดียว มา..มาต่อเข้าเนื้อเรื่องดีกว่า

ตอนที่เริ่มงานที่บริษัท f5 Network เดือนแรกคือบริษัทส่งผมไปเทรนงานกับศูนย์ R&D ที่เมือง Liberty Lake ซึ่งอยู่ในรัฐเดียวกันที่ผมอยู่ก็คือ รัฐวอชิงตัน คือเมืองนี้ถ้าขับรถไปก็อยู่ห่างจากซีแอทเติลไปประมาณ 5 ชั่วโมงกว่าๆได้ ตั้งอยู่จะเกือบสุดขอบของรัฐทางฝั่งตะวันออก แค่ขับไปไม่ถึง 10 นาทีก็สามารถข้ามไปรัฐไอดาโฮได้เลย ช่วงเทรนงานบริษัทก็มีค่าเบี้ยเลี้ยงพิเศษ มีที่พักโรงแรม มีรถเช่าให้ขับ ส่วนเสาร์อาทิตย์ถ้าอยากจะกลับมาหาครอบครัวก็มีตั๋วเครื่องบินให้บินกลับมาได้ครับ ระยะเวลาการเทรนงานคือ 1 เดือน จันทร์ถึงศุกร์ แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น

การเทรนงานก็เรียกว่าไม่ใช่ง่ายๆเหมือนสมัยที่ทำบริษัทเก่า อันนี้ค่อนข้างยากและซับซ้อนมากในระดับใหญ่ครับ เรียกว่าความรู้ network ที่เรียนเอามาใช้เยอะมาก มีหลายอย่างที่ไม่รู้เรื่องก็ต้องพยายามเรียนรู้ให้ไวด้วยการหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะการใช้ command line ที่มาจากระบบปฏิบัติการ Unix อันนี้ใช้ในเนื้องานเกือบจะร้อยละ 80% ในเนื้องานส่วนใหญ่คือ ต้องทำการจับข้อมูลการสื่อสารในระบบ network เพื่อดูดข้อมูล (packet captured) ออกมาบางส่วนเพื่อทำการวิเคราะห์ว่าปัญหาอยู่ที่จุดไหน ความยากก็คือความสามารถในการที่จะเข้าถึงจุดที่รู้ว่าปัญหามาจากไหน เกิดมาจากไหน และจะแก้ไขยังไง  มีคำพูดเล่นๆในกลุ่ม engineer ด้วยกันว่า “The problem is I don’t know what I don’t know.” ก็คือปัญหาของฉันก็คือฉันไม่รู้ว่าอะไรมันคือปัญหา อารมณ์แบบรู้นะว่ามีปัญหาแต่มาจากอะไร งง เป็นไก่ตาแตกแล้วตรู ไปไม่ถูก
  

ดังนั้นการแก้ปัญหาอยู่ที่ทักษะของการสันนิษฐาน การใช้คำสั่ง และการวิเคราะห์ของปัญหา เมื่อรู้ปัญหาก็นำไปวิเคระห์ที่ตัวผลิตภัณท์ว่าเป็นสาเหตุของปัญหาหรือเปล่า ถ้าใช่ แล้วจะมีวิธีการแก้ไขอย่างไรให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมในระบบของลูกค้า  แต่ถ้าไม่ใช่ จะพิสูจน์ให้ลูกค้ายอมรับยังไง และจะแนะนำลูกค้าให้รู้ว่าจุดไหนที่เกิดปัญหาเพื่อเป็นแนวทางให้กับลูกค้าไปต่อยังไง งานลักษณะนี้คนที่มีประสบการณ์สูงจะได้เปรียบ คนประสบการณ์น้อยอย่างผมก็หืดขึ้นคอครับ ขอไม่ลง detail เยอะแล้วกัน พูดเป็นหน้าก็ไม่หมด แต่การเทรนลักษณะก็คือเขาจะให้ปัญหามาแล้วก็ให้เราไปแก้ให้ได้ว่าปัญหาเกิดจากอะไร พอเทรนจบก็กลับไปที่สำนักงานใหญ่ที่เมืองซีแอตเทิล ครับ

ก่อนที่จะเริ่มงาน เขาจะมีโจทย์ปัญหายากมาให้ทดสอบอีกโจทย์หนึ่ง ให้เวลาเรา 3 วันดูว่าเราสามารถแก้โจทย์ตรงนี้ได้ไหม ถ้าทำได้ก็ถือว่าเราสามารถทำงานในระดับ Network Engineer ได้ แต่ถ้าทำไม่ได้ อันนี้ผมก็ไม่ทราบนะครับว่าชะตากรรมจะเป็นยังไง

จะบอกว่าตอนที่มาทำที่ f5 แรกๆนี้ก็ค่อนข้างเกร็งอยู่มาก เพราะว่าถึงแม้ว่าจะมีคนที่มาจากบริษัทเก่าเยอะ แต่ทุกคนที่ผมรู้จักก็พวกเก่งๆทั้งนั้นเลยที่สมองไหลมา อย่างตอนที่ผมไปเทรนก็มีเพื่อนร่วมงานฝรั่งอีกคนนึงที่มาจากที่เก่าเหมือนกัน คนนี้เป็นระดับ Technical Support Representative Level 2 ก็คือเป็นระดับอาวุโส (Senior) ในขณะที่ผมยังเป็นระดับ Level 1 ของที่นั่นอยู่เลย เรียกว่าเพื่อนร่วมงานท่านนี้เก่งพอดูเลยครับ ขนาดยังไม่เริ่มงานก็มีความสามารถในการแฮ็ค wifi password ได้ (ตอนไปเทรน แกสอนผมอีกตะหากที่สนามบิน) ตอนผมทำที่เก่า ช่วงครึ่งปีแรกผมก็เคยถามเรื่องงานจากเขาบ่อยๆ แต่มาทำที่ใหม่ในตำแหน่งเดียวกัน มันก็เครียดสิครับ เจอแต่เพื่อนร่วมงานเก่งๆ

อ้อ...ไหนๆก็เกริ่นถึงเพื่อนร่วมงานคนนี้แล้ว ขอเล่าให้ฟังอีกนิดนึง ชีวิตที่อเมริกามีการเปลี่ยนแปลงไปได้เรื่อยๆครับ อย่างคนนี้สมัยก่อนที่เขาจะมาทำงานไอที แกเคยทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์มาก่อนแล้วกินเหล้าหนักมากครับ ดื่มวอสก้าเป็นขวดก็ไม่เมา แกคงดื่มหนักจนสุดท้ายลงแดงตับเกือบพัง หลังจากนั้นก็ผันตัวมาทำทางด้าน network ตอนที่เทรนงาน แกเปิดเสื้อโชว์ให้ดูมีถุงผูกติดอยู่กับลำตัวโดยที่ตัวถุงมีต่อเข้ากับสายยางที่เจาะเข้าไปที่เอวด้านข้าง โอ้..แม่…จ้าว แกบอกว่าช่วงเทรนแกไม่สามารถอาบน้ำได้ เวลาอยู่ในห้องแอร์แคบๆ เนื่องจากผมนั่งข้างแก กลิ่นก็สุดๆครับ 5555

ชีวิตที่อเมริกาก็อย่างนี้แหละครับ อย่างที่เคยกล่าวในตอนแรกสุด มีคนเคยกล่าวว่าคนเรามีอยู่ 5 ชีวิต ชีวิตที่นี่การเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ทำๆอยู่ดูมั่นคง วันรุ่งขึ้น อ้าวตกงานแล้ว บางทีก็เปลี่ยนอาชีพนึงไปอีกอาชีพนึงเปลี่ยนคนละสายคนละขั้วกับสิ่งที่เคยทำ สมัยผมเรียนเอาอนุปริญญา Network Administration เพื่อนร่วมชั้นก็มีหลากหลาย บางคนเป็นเชพร้านอาหาร แล้วก็เปลี่ยนสายงานกัน เราไม่สามารถตัดสินคนจากภายนอกครับ  เอ้า...นอกเรื่องอีกละ ว่ากันต่อดีกว่า...

ก็หลังจากที่ผมผ่านการทดสอบทั้งหมด เขาก็จะให้อีก 2 อาทิตย์ในการทำงานประกบคู่กับเพื่อนร่วมงานในทีมเดียวกัน เพื่อเรียนรู้ทักษะการแก้ปัญหาต่างๆ พอหมดช่วงนี้แล้วหลังจากนั้นก็บินเดี่ยวเลยครับ ที่ทำงานจะมีอยู่หลายทีมด้วยกัน ทีมของผมเรียกว่า NA7 ย่อมาจาก North America 7 คือทีมหมายเลข 7 ที่ดูแลลูกค้าในโซนอเมริกาเหนือ ทีมผมมีอยู่ 8 คนครับ ตัวทีมแต่ละทีมจะมีผู้จัดการทีมเรียกว่า Team Manager ผู้จัดการนี้จะไม่ได้ทำงานด้านเทคนิค แต่จะทำด้านการบริหารจัดการ คุมการทำงาน (performance) ของลูกทีม และประเมินผลงานอีกที

การทำงานใน 1 วันนั้น engineer จะต้องรับเคสปัญหาลูกค้าใหม่ 3 เคสต่อวันเป็นอย่างต่ำ และบังคับในแต่ละวันต้องมีเวลาออนไลน์ 2 ชั่วโมงในการรับสายด่วนจากลูกค้า ซึ่งก็จะเป็นเคสที่ต้องเพิ่มเข้ามาในวันนั้นด้วย

ปัญหาลูกค้าหลายๆส่วนก็จะมีความซับซ้อนไม่ได้แก้กันง่ายๆ ปัญหาไม่ค่อยมีการซ้ำกันเท่าไหร่เพราะในระดับใหญ่นี้ไม่ใช่ปัญหาของตัวผลิตภัณท์เป็นหลัก แต่เป็นปัญหาของระบบเน็ตเวิร์คขนาดมหึมาของตัวลูกค้าเองที่ดำเนินการวางระบบแล้วเกิดผลกระทบที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวผลิตภัณท์ เนื่องจากสภาพความเป็นจริงการวางระบบของลูกค้าความซับซ้อนของเน็ตเวิร์คก็ไม่เหมือนกัน เป็นผลให้การแก้ปัญหาช้าเร็วก็แล้วแต่ความสามารถของ engineer แต่ละคนในการวิเคราะห์และเรียนรู้ (ขอไม่ลงรายละเอียดครับเพราะจะลึกเกินไป)

โดยรวมคือถ้าสามารถแก้ปัญหาได้เร็วปิดเคสเร็วก็จะมีผลต่อการประเมินงานในเรื่องของโบนัสในแต่ละไตรมาสและการขึ้นค่าจ้างที่สูงขึ้นในปีถัดไป แต่ถ้าแก้ปัญหาช้าปิดงานไม่ค่อยได้ อย่าว่าการประเมินจะไม่สวยหรือโบนัสจะไม่มีเลย ปัญหาที่เครียดกว่าคือปริมาณงานก็จะพอกพูนขึ้นเรื่อยๆเป็นภูเขา เพราะต้องรับเคสใหม่ตลอดอย่างน้อย 3 เคสต่อวัน เมื่อเคสเก่ายังแก้ปัญหาไม่ได้เจอเคสใหม่เพิ่มขึ้นมาในแต่ละวันอีก งานก็จะพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ อันนี้จะเครียดแทบระเบิดเลยครับ (เข้าใจยังครับถึงมีห้องเงียบในส่วนสันทนาการ)


-เขียนยาวเกิน โดนจำกัดจำนวนข้อความที่สามารถลงได้ จึงขอเขียนส่วนที่เหลือของตอนที่ 3 ในคอมเมนต์ครับ-

โอ
ต้นฉบับจาก Facebook: LifeIn AnotherLand

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่